Οι έως τον 6ο αιώνα π.X. επικρατούσες αντιλήψεις, προπάντων στους αρχαίους πολιτισμούς της Μεσοποταμίας και της Περσίας, ότι οι διαταραχές του Λόγου και της Ομιλίας οφείλονταν σε επιδράσεις κακών/ακάθαρτων πνευμάτων (Δαιμονολογία) άρχισαν να εκτοπίζονται από την προσπάθεια για πιο πραγματιστικές και ιατρικώς εμπεριστατωμένες ερμηνείες. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η ιστορική αναφορά περί του γιού του βασιλιά της Λυδίας, Κροίσου. Το παιδί δεν μιλούσε (Αλαλία), με αποτέλεσμα ο Κροίσος να απευθυνθεί για χρησμό στο Μαντείο των Δελφών. Η Πυθία είπε ότι το παιδί θα μιλούσε ξαφνικά κάποια "αποφράδα ημέρα". Πράγματι όταν ο Κροίσος ηττήθηκε από τους Πέρσες στη μάχη των Σάρδεων (546 π.Χ.), ένας Πέρσης στρατιώτης τού επιτέθηκε για να τον φονεύσει. Τότε ο γιος του Κροίσου φώναξε "Άνθρωπε, μη σκοτώσεις τον Κροίσο"! Έκτοτε άρχισε να μιλάει κανονικά. Η επίδραση τραυματικών βιωμάτων και τρομακτικών εμπειριών στην πρόκληση ή ακόμα και στη θεραπεία (με ελεγχόμενη βεβαίως μορφή) γλωσσικών διαταραχών διατηρεί έως τις μέρες μας επιστημονική βάση. 

Από τον 5ο αιώνα π.Χ. οι Ιατρικές Σχολές του Ιπποκράτη του Κώου (460-370 π.Χ.) και του Αριστοτέλη (384-322 π.Χ.) ασχολήθηκαν πιο επισταμένως με τις λειτουργίες και τις διαταραχές της αναπνοής, της άρθρωσης και της γλώσσας γενικότερα, θέτωντας επιστημονικές βάσεις στη μελέτη τους. Μάλιστα ο Ιπποκράτης όρισε τον Τραυλισμό ως "γλώσσα ταχύτερη από σκέψη", ενώ τον συνέδεσε δευτερευόντως με δυσλειτουργίες στα περιφερειακά όργανα της ομιλίας (γλώσσα, χείλη, σιαγόνα). Ο Αριστοτέλης τον συνύφασε με ελλιπή συντονισμό των κινήσεων της γλώσσας. Στις δε Φιλοσοφικές Σχολές της εποχής εκείνης εδίδετο ιδιαίτερη βαρύτητα μεταξύ άλλων στην ευγλωττία και στην καθαρή άρθρωση. 

Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο ξακουστός Αθηναίος ρήτορας Δημοσθένης (4ος αιώνας π.Χ.), ο οποίος σε μικρή ηλικία αδυνατούσε να σχηματίσει το "ρ" και να τηρήσει ρυθμό στα λόγια του. Γνωστή η θεραπευτική μέθοδος που ακολούθησε τοποθετώντας βότσαλα υπογλωσσίως. Παράλληλα έκανε εξομοιώσεις ομιλιών στην παραλία, όπου χρησιμοποιούσε το ρυθμό του παφλασμού των κυμάτων ως στήριξη για τη ροή του Λόγου του, καθώς και ως "υποκατάστατο" θορυβώδους ακροατηρίου. Κατά μία έννοια ο Δημοσθένης εφήρμοσε ένα είδος θεραπείας Μηχανικής Δυσγλωσσίας και συστηματικής αποευαισθητοποίησης για την αντιμετώπιση των γλωσσικών διαταραχών του. Οι μέθοδοι αυτές εφαρμόζονται σε διάφορες παραλλαγές έως τις μέρες μας.

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα «Θεσπρωτικά Νέα» (αριθμός φύλλου 1077, Απριλίου-Μαΐου 2018).