Πέραν των προαναφερθέντων μεγάλων επιστημονικών προσωπικοτήτων στον τομέα των διαταραχών του Λόγου και της Ομιλίας, ενδιαφέρον παρουσιάζει το έργο του μεγάλου Γάλλου Ιατρού-Ακοολόγου (προδρόμου των σημερινών Ωτορινολαρυγγολόγων) J.M. Itard, ο οποίος ασχολήθηκε επισταμένως με τις δυνατότητες εκμάθησης γλωσσικών δεξιοτήτων σε κωφούς και σε βαρηκόους. Η καινοτομία του ενέκειτο στη χρήση ιατρικών-ανατομικών βοηθημάτων στο αυτί του ασθενούς, ιδίως του <<ευσταχιανού καθετήρα>>, του οποίου ήταν ο εφευρέτης. Σημαντική υπήρξε η συμβολή του στη διαπίστωση και στην τεκμηρίωση ότι η εξέλιξη του ανθρώπου και των γλωσσικών του λειτουργιών ειδικότερα επιτυγχάνεται με την παροχή ποικίλων και πλούσιων ερεθισμάτων, τα οποία πρέπει να ξεπερνούν τις βασικές του ανάγκες (ασφάλεια, σίτιση, στέγη). Γνωστό επ' αυτού το περιστατικό με το <<παιδί του δάσους>>, Victor d' Aveyron.  

Ο Γαλλοπρωσικός Πόλεμος του 1870-1871 έδωσε το έναυσμα στο Γάλλο Ιατρό και Ανθρωπολόγο P. Broca να μελετήσει εις βάθος και με ευρύ δείγμα τις γλωσσικές διαταραχές σε τραυματισμένους στο κεφάλι στρατιώτες. Παρατήρησε ότι πολλοί τραυματίες στην αριστερή πλευρά του κεφαλιού διατηρούσαν καλή κατανόηση στο Λόγο, πλην όμως αντιμετώπιζαν σοβαρές δυσχέρειες στην Ομιλία, δηλαδή στην παραγωγή κι εκφώνηση της Γλώσσας, καθώς και κινητικές δυσχέρειες στη δεξιά πλευρά του σώματος. Ανατομικά η ζημιά είχε γίνει στην τρίτη έλικα του μετωπιαίου λοβού, λίγο πιο πάνω λοξά (προς τα εμπρός) από το αριστερό αυτί, που αργότερα ονομάστηκε <<Κέντρο Broca>>. Ήδη το 1864 ο Γάλλος Ιατρός A. Trousseau είχε ορίσει ως Αφασία τις γλωσσικές διαταραχές που οφείλονταν σε βλάβες  του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος και που μπορούσαν να κλονίσουν τόσο την κατανόηση όσο και την εκφορά του Λόγου. Ο όρος <<Αφασία>> προέρχεται από το στερητικό <<α>> και το αρχαιοελληνικό ρήμα <<φημί>> (= λέγω). 

Σχεδόν την ίδια περίοδο (1874) ο Γερμανός Νευρολόγος C. Wernicke παρατήρησε, επίσης σε πολλούς τραυματίες εκείνου του πολέμου, ότι ζημιές στον οπίσθιο τομέα της άνω κροταφικής έλικας, η οποία περιβάλλει τον ακουστικό φλοιό, λίγο πιο πάνω λοξά (προς τα πίσω) από το αριστερό αυτί, προκαλούσαν σοβαρές δυσχέρειες στην κατανόηση του Λόγου, παρά το ότι η Ομιλία παρέμενε ρέουσα και μάλιστα πολύ συχνά γινόταν χειμαρρώδης, αν και γενικώς παρέμενε χωρίς νοηματική αλληλουχία. Η εγκεφαλική αυτή περιοχή ονομάστηκε <<Κέντρο Wernicke>>. 

Το 1897 ο Γερμανός Φωνίατρος H. Gutzmann εξέδωσε το πρώτο πλήρες εγχειρίδιο σχετικά με τη θεραπεία του Τραυλισμού προβαίνοντας στον οριστικό κι επιστημονικώς τεκμηριωμένο διαχωρισμό του Τραυλισμού από τις λοιπές γλωσσικές παθήσεις. (συνεχίζεται...) 

 

Προς δημοσίευση στην Εφημερίδα «Θεσπρωτικά Νέα» (αριθμός φύλλου 1080, Σεπτεμβρίου 2018).